Eskişehir’in yerel yönetim anlayışında yine bir "algı" klasiğiyle karşı karşıyayız. Büyükşehir Belediyesi’nin "2026 Eskişehir Yılı" vizyonuyla sunduğu "Arabasız Pazar" uygulaması, kentin gerçeklerini bilenler için tam bir ironi fırtınasına dönüştü. Sosyal medyada paylaşılan o "neşeli" karelerin arkasında, aslında bir kentin nasıl nefessiz bırakıldığının itirafı yatıyor.

2 BİN PARSELİN "AHI" ASFALTTAN ÇIKAR MI?

Hatırlayalım; çok değil, geçtiğimiz yerel yönetimler döneminde, seçim gürültüsü arasında Eskişehir’de tam 2 binin üzerinde parsel imar oyunlarıyla el değiştirdi. Mahalle aralarında halkın nefes alacağı sosyal alanlar, "buraya park yapılacak" denilen yerler, sağlık ocağı arazileri tek tek konut ve ticaret alanına çevrildi.

Beton lobilerine sunulan bu kıyaklarla mahallelinin nefes borusunu kesenler, şimdi kalkmış caddeleri bir günlüğüne araç trafiğine kapatarak "İnsanı merkeze alıyoruz" nutukları atıyor. Soruyorum size: Mahalledeki park alanını ranta kurban edip, çocuğu asfalta, egzoz kokulu sokağa mahkûm etmek hangi "insan odaklı" vizyonun ürünüdür?

DÜNYADA BİR İLK: ASFALTA "HAPİS" ÖVÜNCÜ!

Belediyenin servis ettiği bültenlere bakarsanız, çocuklar sokaklarda "özgürce" oyun oynuyormuş. Dünyanın hiçbir gelişmiş kentinde, yerel yönetimin; "Çocukları parktan mahrum ettik ama bakın asfaltta top oynatıyoruz" diye övündüğü görülmemiştir. Çocukların yeri sert asfalt, oyun alanı ise duba ile çevrilmiş caddeler değildir; çocukların yeri ranta kurban etmediğiniz o yeşil parklardır!

Asfaltta top oynamayı "çağdaşlık" sanan bu zihniyet, aslında Eskişehir’in kamusal alanlarının nasıl daraltıldığının, nasıl betonlaştırıldığının resmini kendi eliyle çiziyor.

FOTOĞRAFLAR YALAN SÖYLEMEZ: "AKIN" NEREDE?

Yandaş basın organlarına bakarsanız Eskişehirliler buralara "akın etmiş". Ancak belediyenin kendi paylaştığı fotoğraflara zum yaptığınızda acı gerçekle karşılaşıyorsunuz: Katılım o kadar az ki, o koca caddeler birkaç kişilik "mecburi" karelerle doldurulmaya çalışılmış. Halk, bu samimiyetsiz "Pazar tiyatrosuna" prim vermiyor.

Üstelik bu kurgulanmış "sessizlik" sahnesinin faturası yine vatandaşa kesiliyor. Ana arterleri kapatıp trafiği daracık ara sokaklara hapseden bu plansızlık, Pazar gününü trafik çilesine çevirmekten başka bir işe yaramıyor. Bir caddede "yapay huzur" yaratırken, üç sokak ötede egzoz dumanı içinde korna çalan binlerce insanı görmezden gelmek tam da bu dönemin belediyecilik özetidir.

SONUÇ: MAKYAJ DÖKÜLÜYOR

Eskişehir’in ihtiyacı olan şey, ayda bir kez yollara sıcak çorba standı kurup asfalt üzerinde çocukları koşturmak değildir. Eskişehir’in ihtiyacı olan:

• İmar planlarında betona kurban edilen yeşil alanların geri verilmesi,

• Parklarda uygulanan o çağ dışı bisiklet yasaklarının kaldırılması,

• Ve her şeyden önemlisi, kenti ranta değil, gerçekten halka açan bir yönetim dürüstlüğüdür.

Siz mahallelinin sağlık ocağını, parkını konut alanına çevirip sonra caddede "çocuklar mutlu" derseniz, biz de size sormaya devam ederiz: O çocukların gerçek parkları nerede?

Teyfik Nezen